การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาการประยุกต์ใช้ความรู้เรื่อง มนุษย์กับ
ความ ยั่งยืนของสิ่งแวดล้อม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐาน ตามแนวคิดสะเต็มศึกษา 2. เพื่อเปรียบเทียบการประยุกต์ใช้ความรู้เรื่อง มนุษย์กับความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 หลังจากได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐาน ตามแนวคิดสะเต็มศึกษากับเกณฑ์ร้อยละ 70 กลุ่มประชากรในการศึกษาครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่กำลังเรียนในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 ของโรงเรียนบ้าน
น้ำจวง มีจำนวน 1 ห้องเรียน รวม 10 คน ซึ่งทางโรงเรียนได้จัดห้องเรียนโดยคละความสามารถ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 โรงเรียนบ้านน้ำจวง จำนวน 1 ห้องเรียน รวม 10 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง (Purposive sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้ประกอบด้วย 1. แผนการจัดการเรียนรู้แบบ 5E และแผนการจัด
การเรียนรู้แบบโครงงานเป็น ฐาน ตามแนวคิดสะเต็มศึกษา 2. แบบวัดความสามารถในการประยุกต์ใช้ความรู้ เรื่อง มนุษย์กับความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อม และ 3. แบบประเมินชิ้นงานรายกลุ่ม ทำการเก็บข้อมูลระหว่างเรียนด้วยแบบประเมินชิ้นงานรายกลุ่ม และเก็บข้อมูลหลังเรียนด้วยแบบวัดความสามารถในการประยุกต์ใช้ความรู้ เรื่องมนุษย์กับความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อม หลังจากเก็บข้อมูลแล้ววิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ สถิติค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานการวิจัยด้วย one sample t-test
ผลการวิจัย พบว่า 1. นักเรียนมีความสามารถในการประยุกต์ใช้ความรู้เรื่อง มนุษย์กับความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อม อยู่ในเกณฑ์ระดับดี ซึ่งมีค่าคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 4.29 โดยพิจารณาจาก
การประเมินชิ้นงานรายกลุ่ม และพบว่าในด้านรูปแบบชิ้นงานมีคะแนนสูงที่สุด โดยมีคะแนนเฉลี่ยอยู่ในเกณฑ์ระดับดีมากเท่ากับ 4.67 2. นักเรียนมีความสามารถในการประยุกต์ใช้ความรู้เรื่อง มนุษย์กับความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อม หลังจากได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบโครงงาน ตามแนวคิดสะเต็มศึกษา โดยมีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 15.68 คิดเป็นร้อยละ 78.42 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
.
